Expositie

30 augustus tot 25 oktober

Wouter Stips

Wouter Stips (Wassenaar 1944) was als kind al bezig met schilderen. Hij studeerde grafische vormgeving aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam. Na zijn studietijd hield hij zich bezig met verschillende vormen van beeldende en toegepaste kunsten. Hij exposeerde grafiek en schilderijen, maakte animatiefilms in Praag, poppen in Parijs, schreef en regisseerde theatervoorstellingen en publiceerde boeken en strips. Van 1980 tot 1995 maakte hij als regisseur en auteur documentaires, drama- en comedyseries. In 1996 besloot Wouter zijn televisiecarrière achter zich te laten om zich weer te wijden aan zijn grote liefde: de vrije schilderkunst. En meteen openbaarde zich de zo kenmerkende eigen stijl.

De werken van Wouter Stips zijn kleurrijk en ogen optimistisch, onbevangen en zachtmoedig poëtisch. Ze worden bevolkt door wonderlijke menselijke figuren, dieren en engelen. Op het eerste gezicht doen de fantasierijke beelden van Wouter denken aan kindertekeningen. Ze ademen dezelfde spontaniteit, ongeremdheid en naïviteit. Met hun felle, ongemengde kleuren roepen de werken een aanstekelijke vrolijkheid op. De composities ogen eenvoudig maar zijn dat niet. Ze bevatten een grote gelaagdheid en zijn uiterst zorgvuldig gecomponeerd en in balans gebracht. Zelf zegt de kunstenaar hierover dat hij tijdens zijn academietijd geleerd heeft “een mooi blad te maken”. Ook het combineren van beeld en tekst, dat Stips steevast pleegt te doen, herinnert aan zijn vorming tot grafisch vormgever. De teksten komen spontaan bij de kunstenaar op en hij brengt ze aan wanneer het werk zijn voltooiing nadert. Ze vormen een extra laag die ons helpt bij het kijken en zijn tegelijkertijd een onmisbaar esthetisch element in de compositie. Beeld en tekst verhalen in samenhang over universele waarden als liefde & vertrouwen, leven & dood, het iets & het niets. Roept de eerste aanblik van Wouters universum spontane vrolijkheid op, bij nadere beschouwing is het vol betekenis en stemt het tot nadenken en reflectie.

Naast schilderijen creëert Wouter ook glassculpturen, die op zijn aanwijzingen worden handgevormd en geblazen op Murano / Venetië door Italiaanse glasmeesters. De Nederlandse kunstenaar zet zijn fantasievolle universum moeiteloos voort in het wonderlijk transparante materiaal. De kleurrijke spirituele wereld van Wouter Stips krijgt zo een prachtige derde dimensi

Michel te Wierik

Michel te Wierik (1979) is geboren en opgegroeid in Raalte. Hij is creatief en werkt graag met zijn handen. Zijn creativiteit uitte hij als kind onder andere als hij trompet speelde, later in het kappersvak. Toen hij door medische redenen dit vak niet meer kon beoefenen, begon er een lange zoektocht naar zijn doel in het leven. Hij vervulde verschillende banen, maar het vuur in hem ging niet meer branden. Te Wierik ging door diepe dalen en raakte verstrikt in een verslaving. Hij liet zich opnemen. Deze keuze bracht hem veel.

Er ontsproot een enorme creativiteit en hij kwam weer in contact met zijn innerlijke kind. In 2017 besloot Michel antikraak te gaan wonen. Hij kwam terecht in Woerden waar hij een geweldige ruimte tot zijn beschikking kreeg. Hierdoor had hij de ruimte om te gaan schilderen en te experimenteren met vorm en kleur. Het resultaat van zijn hernieuwde creativiteit zijn de schilderijen die te zien zijn op deze website. Voor een totaal overzicht verwijs ik u door naar mijn Instagram en Facebook pagina.

Te Wierik heeft inmiddels een aardig oeuvre ontwikkeld. Afgelopen jaar werkte hij voornamelijk aan een serie. De werken uit deze serie ontstaan door het aanbrengen van liters acrylverf op een groot, geprepareerd kantoenen doek. Vervolgens mengt en bewerkt hij de verf op het doek met een paletmes. Zo ontstaat er een grove en gelaagde structuur. Te Wierik laat zich hierbij leiden door zijn ademhaling en verkeert tijdens het maakproces in een meditatieve staat van soms wel twaalf uur, afhankelijk van de grootte van het doek. Als laatste werkt Te Wierik de doeken af met een staalborstel die zorgt voor de kenmerkende structuren die deze serie rijk is.

Geert van der Hoeff

Even voorstellen: Mijn naam is Geert van der Hoeff. Ik ben een fanatieke urbex fotograaf. Urban exploration is een niche binnen de fotografie. Urbex fotografen fotograferen de schoonheid van verval op verlaten plekken.

Ons motto is: ‘Take nothing but pictures, leave nothing but footprints’.

Naast urbex fotografie ben ik een liefhebber van moderne kunst. Ik ben een verzamelaar met een kleine collectie.

Jan van Ruyven

Een kleurrijke wereld

Na een succesvolle loopbaan als grafisch ontwerper, waarin ik mijn gevoel voor vorm en kleur in dienst stelde van een breed scala aan opdrachtgevers, was het voor mij een natuurlijke volgende stap om door te gaan als vrij kunstenaar. Niet langer om ‘iets’ te verbeelden, maar ditmaal om het plezier van het verbeelden zelf. Schilderen bleek voor mij het ideale medium.

In het begin verloochende ik mijn ‘afkomst’ nog niet helemaal. De grafische elementen doken ongewild op. Een ietwat concrete vorm van kunst eigenlijk. Al gauw echter kregen kleuren in al hun schakeringen meer invloed en durfde ik mij aan meer abstracte vormen te wagen. Wát een ontdekking. Gewoon je eigen weg kunnen volgen en zo een kleurrijke, fictieve wereld creëren.

De natuur onder handbereik kán haast niet anders dan inspireren.

Het wonen op de ‘campagne’ in Frankrijk heeft zeker tot die ontwikkeling bijgedragen. De natuur onder handbereik kán haast niet anders dan inspireren. De spannende wolkenpartijen, het beweeglijke water van de rivier, de kleurveranderingen van de bomen. Spannende en harmonieuze kleurschakeringen, vaak ontdekt tijdens het wandelen met de hond. De natuurelementen die elkaar altijd weer de ruimte gunnen.

‘Wat is de diepere betekenis van je werk? Je inspiratiebron?’ Een vraag die aan vrijwel iedere kunstenaar wordt gesteld. Vaak is het antwoord bijna een verhaal om het verhaal.

Het is ook minder interessant om te zeggen: “Ik schilder gewoon omdat ik het leuk vind. Omdat ik opdoemende beelden en kleuren vorm wil geven.”

En tóch is dat wat ik in feite doe. Het is spannend om direct iets op het doek of papier te zetten. Je eigen fantasie zijn werk laten doen. Schilderen om te schilderen. Met als resultaat een andere, kleurrijke verbeelding van de zichtbare werkelijkheid. Een nieuwe werkelijkheid die ik graag met anderen wil delen.

mARTine Horstman

“Van reclame-materiaal een tas maken” luidde de opdracht op de academie. Een schoenendoos vol met Boomerangkaarten was het antwoord op deze opdracht. Kaarten rangschikken op kleur, snijden, vouwen, perforeren en rijgen. Voilà daar was mijn tas. De vormgeving leek geenszins op een tas, maar de vorm die was ontstaan, was een prachtige beweegbare constructie.

Mijn verzameling Boomerangkaarten was te karig om een eerste object van te bouwen. Na heel wat cafés en bioscopen te hebben afgestruind, om daar de rekken met gratis kaarten leeg te halen, belandde ik in het distributiecentrum van Boomerang in Amsterdam. Een zeecontainer vol Boomerangkaarten, allemaal bestemd voor recycling, mocht ik helemaal leeghalen. De kaarten kregen bij mij een tweede leven.

Met veel kaarten van één en hetzelfde ontwerp ontstonden er grafisch veel meer mogelijkheden. In mijn objecten zoek ik naar kleurrijke combinaties. Boomerangkaarten zijn vaak fel van kleur en hebben een glans, waar ik in de objecten optimaal gebruik van maak. Beweging is één van de uitgangspunten van mijn ontwerpen. Er zit beweging in de vorm of de vorm suggereert beweging. Beweging en constructie hangen nauw samen. De beweging wordt bepaald door de constructie.

Een object realiseer ik door eerst te experimenteren met de constructie. Door het ansichtkaart formaat ben ik altijd gebonden aan een maximaal formaat in de lengte en/ of de breedte. Vervolgens kies ik bijpassende kleurencombinaties. Daarna volgt het proces van snijden, vouwen, perforeren en rijgen. Het vouwen kan op veel verschillende plaatsen gebeuren, in de trein of tijdens een vergadering. Het is fantastisch om te zien hoe nieuwsgierig mensen zijn als je kaartjes zit te vouwen. Soms krijg ik zelfs de vraag of ze mee mogen vouwen. Het proces van rijgen is vergelijkbaar met breien. Kaart na kaart aanrijgen.

Mijn objecten belichten niet alleen de kunstzinnige en constructieve mogelijkheden van papier, maar ook de vergankelijkheid en de kwetsbaarheid van papier. Papier is als wegwerp artikel zo verweven in ons dagelijks bestaan dat we er niet onmiddellijk het label ‘kunst’ aan hangen.

Martine

Riann van Nieuwkerk

Vanuit een onderhuids verlangen naar de wereld waar we eigenlijk allemaal van dromen; naar dat beeld van die wereld, wat we vaak kwijtraken tijdens het opgroeien, vormen schilderijen en beelden zich als vanzelf. 
Het in gedachten houden van een waarneembare werkelijkheid, maar weten dat het niet de realiteit hoeft te zijn die uiteindelijk wordt weergegeven.

Het is juist de combinatie van weten en dromen, die de schilderijen dat poëtische karakter meegeeft. Deze poezie komt ook tot uiting in de versjes en gedichten die ik bij het werk schrijf. 

Die kleine omkaderde wereld, jonge vrouwen en meisjes, waarvan de toekomst open ligt. Een kinderlijk gevoel van vrede en vrijheid afgezet tegen de realiteit welke vaak zo rauw op ons dak komt vallen.
Maar dit kader, het raam waar je doorheen kijkt, sluit niet af.
Het geeft net dát stukje bescherming waar men zich een beetje achter kan verschuilen.
Om van daaruit diezelfde wereld in te kijken, te leren kennen en er uiteindelijk vrijmoedig in te stappen.

De vraag is aan welke kant van het venster je staat.

Janny Smit

Het werk van Janny heeft altijd een basis met textiel. Stof, touw, garens en wol, al dan niet gecombineerd met ijzer, hout of straatvondsten.
De sculpturen zijn altijd organisch met menselijke vormen en nooit realistisch. Door het stofgebruik, dessin en kleur nodigen ze uit tot associëren.

De collages worden gemaakt door textiel, papier en karton te naaien of te borduren, daardoor ontstaat er een beeld, waarvan een collega zegt: ”dat laat ons jouw wereld ingaan”.

Waarom textiel. Textiel is bepalend in hoe we eruit zien, hoe ons huis eruit ziet. Textiel maakt ons individueel tot wie we zijn en hoe we gezien worden. Kleur, textuur en gebruik van textiel laat onze eigen individuele smaak, sfeer, rijkdom zien. Het laat de wereld veel zien van de mens die het gebruikt. Met de textiele kant raakt het aan de wereld waar textiel word gebruikt voor kleding, omhulling en in huis bij meubels, gordijnen, kleden en de warmte van knuffels. De andere materialen zijn verbindend, geven vorm of juist een andere betekenis aan het werk. In haar werk creëert Janny hiermee haar eigen wereld.

Die wereld zie je ook terug in haar installaties. Bouwend in een niet-specifieke ruimte gebruikt ze voorwerpen omhuld door textiel, met kleur, en verschillende texturen en dessins. Waarbij ze naast het naaien veel verschillende textiele technieken laat zien, zoals haken, punniken, binden enz. Daar ontstaat een wereld waarin je je als mens kan bewegen en je imaginair als kijker je eigen wereld kan scheppen.

Willemijn van Weeghel

De Kunstenaar

Willemijn van Weeghel is een kunstenaar uit Amsterdam. Ze is geboren in 1992 te Leiderdorp, in Nederland. Ze is altijd al geïnteresseerd geweest in kunst en drukte zichzelf op allerlei creatieve manieren uit.

Bijna tien jaar heeft ze haar creatieve kant genegeerd, maar in 2019 begon het weer te kriebelen om de kunstenaarsschoenen aan te trekken. Het creëren van kunst is voor haar een therapeutische uitlaatklep om emoties gerelateerd aan haar slaapziekte narcolepsie* en chronisch slaaptekort te verwerken. Kenmerkende elementen in haar werk zijn sombere emoties, slaperige/zware ogen en gezichten. Ze laat zich inspireren door emoties, gezichten, het menselijke figuur en Picasso. Haar stijl is doorgaans minimalistisch, rauw, figuratief, expressief en toont elementen van abstractie. Tijdens het creëren probeert ze altijd de “beginners mind” te kanaliseren en onderzoekt ze experimenteel verschillende kunstvormen.

*Narcolepsie is een chronische neurologische aandoening. Mensen met narcolepsie ervaren overdag episodes van overmatige slaperigheid, kataplexie (spierverslappingen) en een verstoorde nachtrust. Narcolepsie symptomen kunnen het dagelijkse leven verstoren, maar de impact ervan is niet altijd duidelijk.

Foto: Aniek van den Oever

Marian Langelaan

Marian Langelaan (Vlaardingen 1961)

IK heb gestudeerd aan de NAU (Nieuwe Academie Utrecht) en had in 2015 in Amsterdam mijn eindexpositie.

De onderwerpen uit mijn omgeving zijn de basis voor mijn schilderijen.

 Vaak zijn dit gebouwen, afbraakpanden, industriële installaties of de binnenruimtes(kamers) hiervan.


Er wordt gebruik gemaakt van een eigengemaakte foto, of een foto uit tijdschrift of krant.

De voor mij belangrijke lijnen worden op het doek gezet en daarna ben ik vrij om de rest in te vullen. Door kleurgebruik, verfdikte en verschillende technieken, wordt een nieuwe werkelijkheid gecreëerd, mijn wereld.


Ik streef naar abstractie in mijn werk, de geschilderde ruimte hoeft niet herkenbaar te zijn voor de kijker.

Naast het schilderen werk ik momenteel met allerlei materialen, om het beeld 3-dimensionaal te maken.

Zo ontstaan er wandsculpturen.

Ook hierbij zijn de foto’s als uitgangspunt erg belangrijk .

Ruud Bijman

Experiment

“Elk schilderij is een experiment. Ik begin eraan zonder vast omlijnd idee. Ik ga op zoek naar boeiende vormen en ik laat me verrassen door wat er ontstaat. Als ik bij voorbeel een vis opkomen onder mijn handen, dik ik dat aan maar ook niet teveel. Kijk, Moeder Natuur is de grootste kunstenaar, dat staat als een paal boven water. Maar alle objecten in deze wereld hebben al een naam, zijn door de mens of de natuur gemaakt. Ik vind het leuk om niet-bestaande objecten te schilderen. Wel probeer ik de suggestie te wekken dat wat ik schilder een entiteit is, een levend ding.”

“Mijn inspiratie vind ik in schilders als Jeroen Bosch, de surrealisten en bepaalde tekenaars van graphic novels zoals Simon Bisley en Giger. Het was vroeger mijn droom een stripverhaal te maken, maar ik kan niet schrijven. De titels die ik de schilderijen geef zeggen ook niet veel, daarin wil ik de kijker niet teveel sturen. Ik vind het leuk als je telkens op een andere manier naar een schilderij kan kijken. Ik kan mijn werken ook niet uitleggen. Dat vind ik niet belangrijk. Thema’s als vergankelijkheid en vervreemding spelen een grote rol, maar alles ontstaat spontaan.Het moet onvoorspelbaar zijn en gelukkig verrassen mijn schilderijen mijzelf ook.”

2014-12-RuudBijman Nine 14-4-2015

Pauline Zeij

Trefzekere portretten

Pauline Zeij schildert trefzekere portretten van zowel mensen als dieren. Daarnaast maakt zij schilderijen die een geheel eigen magische wereld verbeelden en waar mens en dier elkaar regelmatig ontmoeten. Haar beeldtaal is zowel zacht en aaibaar als rauw en reëel en dat gaat moeiteloos samen. Het gebruik van licht en kleur is voor Zeij van groot belang om zowel haar realiteit als haar magie op het doek te vangen.

Tinus D.

is autodidact en vanuit zijn eerste expositie Trash & Treasure geheten in 1997 heeft hij onafgebroken gewerkt aan een eigen stijl. Hij is zeer betrokken bij natuur en milieu en daarin ligt de reden dat hij van spullen en materiaal dat is weggegooid of is afgedankt zijn kunst is gaan maken en dat tot op de dag van vandaag nog steeds zo doet.
Naast het creëren van sculpturen en installaties ontwerpt hij ook diverse mode accessoires zoals spectaculaire kronen, zonnebrillen van onder andere meccano en diverse designer handtasjes met led verlichting. Hiermee heeft hij prijzen gewonnen onder andere tijdens het filmfestival in Cannes in 2010, 2011 en 2012.
Ook komen de vrouwelijke vormen op allerlei manieren terug in zijn werk, bijvoorbeeld de bekende ritsen vrouwen in verschillende kleuren en poses en de metalen body’s. 
Daarnaast maken de engelenvleugels een belangrijk deel uit van zijn werk. Ze worden gemaakt van metaal, kunststof, glas en licht. Tinus vindt steeds een nieuwe manier  om met verschillende technieken een volmaakt geheel te bereiken.

Marcel Straver

Geïnspireerd door toevallige scenes in de kleine natuur om hem heen schildert Marcel zijn eigen versie hiervan op doek. Bomen in een veld met koolzaad, een kronkelend weggetje met bomen, een berm vol papaver. Als hij er langsloopt of -fietst maakt hij een simpel kiekje.
In zijn atelier werkt hij het, soms pas veel later, uit in zijn eigen stijl: korte streken met de platte kwast. Meestal in acryl, omdat dit het beste bij zijn manier van schilderen past. Met dit ‘grof pointilleren’ maakt hij een impressie van wat hij waarnam.
Soms blijft Marcel hierbij dicht bij de werkelijkheid en soms abstraheert hij het tafereel. Hij probeert het beeld meestal terug te brengen tot de essentie. Streek voor streek komt hij zo tot het resultaat dat hij hebben wil. Een meditatief proces dat eigenlijk altijd leidt tot een zeer kleurrijk resultaat: zijn gekleurde wereld!
‘Natuur is overal. In de daarvoor aangewezen natuurgebieden, maar ook gewoon tussen de tegels van je terras of in de berm van de weg.’

Ferdi de Bruijn

Altijd lastig om iets over jezelf te vertellen, maar …. ik ontwerp en produceer al ruim 25 jaar diverse woonaccessoires, zoals klokken en sfeerlampen in mijn atelier in Dronten. Naast het gebruik van verschillende productietechnieken zoals flatbed printing, frezen, laseren, warm buigen, zagen en 3D-printen ben ik in 2003 ook gestart met een lang gekoesterde wens om ook te gaan schilderen. Ik gebruik acrylverf op hoogwaardig kunststof.

Mijn drive als autodidact kunstenaar is dat ik aan dagelijkse gebruiksvoorwerpen een extra dimensie toevoeg. Bijvoorbeeld een sfeerlamp is overdag al een mooi kunstobject, maar ’s avonds heeft het een totaal andere uitstraling.
Kortom: functionele kunst made in Holland met als extra dat ieder object UNIEK is!

Heeft u specifieke wensen laat mij dit dan weten.
Natuurlijk kunt u (op afspraak) ook mijn atelier bezoeken.
Dus laat u verrassen!

Trees de Haan

Het is een eeuwig durende fascinatie voor de seizoenen, het licht, de kleuren met al de minieme nuances, en alle delen van de dag. De natuur, in de breedste betekenis van het woord. Landschappen, meestal in het noorden van de wereld, maar ook dat wat mensen in het landschap doen, wonen, werken. De aanwezigheid van mensen is voelbaar in de huizen, constructies enz.

Maar ze zijn nooit het onderwerp, enkel een onzichtbaar deel daarvan. Het zijn de wolken en de verschuivingen van licht in de lucht. Waters en de weerspiegelingen. Horizonnen met en zonder bebouwing. Bijna de aantrekkelijkheid van de stilte en de eenzaamheid.

Schilderen, tekenen, schrijven, dus woorden en tekens, dit allemaal vanuit datzelfde waarnemen. Noteren, interpreteren, en ombuigen wat in de herinnering een plek heeft ingenomen.

Yohannez Jacobs

Yohannez is in 1963 in Utrecht geboren als Jos Jacobs en gedoopt als Johannes

Motivatie

Yohannez is geboeid door tegenstrijdigheden, vandaar dat veel schilderijen zowel een mooie zonnige lucht als een dreigende lucht tonen. Ook de boodschap richt zich op tegenstrijdigheden, zoals de donkere kanten van de vrijheid, het gelijk van alle wereldgodsdiensten, de tastbaarheid van de leegte en het niet eenzame alleen zijn. Door zijn composities op te bouwen uit onbestaande logica krijgen de schilderijen een surrealistische sfeer.

Deze motivatie zit ook achter zijn handportretten. In de zomer van 2010 is hij zich hierop gaan toespitsen om twee redenen. Handen zijn technisch een uitdaging om te schilderen. Handen maken een portret geloofwaardig. De belangrijkste reden is de uitbeeldingskracht van handen. Handen tonen het karakter van de persoon en brengen emoties over. Door handen in plaats van het gelaat te portretteren, ontstaat de uitdaging om minstens dezelfde emotiekracht mee te geven als aan een gelaatsportret en de toeschouwer te prikkelen met dit alternatieve portretonderwerp. Vanaf 2012 schildert Yohannez veelal naar model. Ook daarin spelen handen een grote rol. Een van zijn schilderijen naar model Margaux is in 2013 bij de Schilderij van het Jaar verkiezen op een gedeelde 6e plaats geëindigd.

Techniek

Yohannez heeft zijn hele leven getekend en geschilderd. Voor zijn favoriete techniek gebruikt hij naast olieverf ook tempera in het zelfde schilderij: achtergronden in vele transparante tempera lagen en voorgronden in olieverf, waarna het geheel een aantal transparante tempera filter-lagen krijgt.

Yohannez maakt zijn voorbereidende studies veelal in pastelkrijt omdat deze het effect van de gemengde olieverf-tempera techniek goed benadert.

De tempera techniek leerde Yohannez eind jaren 90 van Jan de Kok in Culemborg. In 2001 volgde hij de studie Grafisch Vormgeven aan het Grafisch Lyceum te Utrecht.

Sinds eind 2008 heeft hij zich aangesloten bij Kunstenaarsvereniging De Werkplek in Tiel en besloot hij zich te richten op autonome kunst en opdrachten.

Peter Richard en Anneke Winkelaar

Anneke en ik waren onderweg van Düsseldorf naar Taipei met een overstap in Peking. Lang wachten op de verbinding van Peking naar Taipei.

Eindelijk in Taipei aangekomen stapten we moe in onze taxi die ons naar het Hotel zou brengen in de buurt van het World Trade Center, alwaar de tentoonstelling Art Revolution zou plaatsvinden.

We keken slaperig naar buiten totdat we plotseling helemaal wakker werden en de chauffeur vroegen om te stoppen en een stukje terug te rijden.

Onze werken stonden op banners langs de mainstreet en op billboards langs de weg.

Annie Sturing

ANNIGJE tassen is een label dat bijna haar 10e verjaardag viert. De eerste tas werd gemaakt nadat ze gedroomd had over een tas maken. Ergens tussen slapen en ontwaken was er een helder beeld ontstaan van de tas die ze ging maken. Inmiddels zijn er vele ANNIGJE’s in gebruik over de hele wereld. De tassen zijn altijd unica’s en kenmerken zich door enthousiast kleur gebruik en eigenwijs design. ANNIGJE is met haar tassen vaste Exposant bij Micksart Collectief, Domo Eclectica in den Haag en Ward’s Art in Barneveld. Daarnaast neemt ze deel aan kunstmarkten door heel Nederland en Duitsland.