Expositie

7 februari tot 4 april

Een eerste indruk van de nieuwe Expositie:

Sarah Michael

Sarah was born in England in 1964. After following a degree course in textile design she travelled around Asia and Australia for a couple of years doing a range of jobs including costume design for a theatre and restaurant. She found out that textile design wasn’t really her passion.

In 1987 she moved to Holland and started a potting course by the famous Dutch ceramist Wim Borst mainly with the intention of learning Dutch whilst doing something that she thought she’d like doing! She soon realised that “potting” was what she had been looking for as a medium to express her artistic ideas and decided to work in a pottery to learn the trade. She consequently worked for 3 and a half years as a production thrower in a pottery in Leiden. The work meant throwing thousands of pots of the same form which was obviously very repetitive and not so inspiring, but a good way to learn. Now as a self-employed potter Sarah’s passion is still throwing, but she now relishes in making mainly one off pieces.

Ramon Bruin

Ramon Bruin is my name and I am born in 1981 in Alkmaar, the Netherlands. I am mainly known for my 3d drawings. In 2012 I gained worldwide recognition for my own unique style called ‘Optical Illusionism’. Since then my artwork has been shown in over 70 countries. Up here there is a small selection of the stuff I’ve done. Besides the optical illusions, I masters a massive palette of contemporary art styles. And the best thing is: I keep searching, discovering and having loads of fun.

Farzane Vaziritabar

Farzane Vaziritabar, geboren 1987, is een Iraanse beeldhouwster en cartoonist. Zij verkreeg haar diploma schilderen aan de Yazd Visual Arts school in haar geboortestad Yazd en haar Master aan de Teheran Universiteit in Teheran. Gaandeweg raakte zij steeds meer geïnteresseerd in de mogelijkheden die de driedimensionaliteit de kunstenaar bood en zo koos ze ‘’Beeldhouwen’’ als haar hoofdvak voor haar bachelor studie aan de Fine Arts University in Teheran. Haar inzichten in de filosofische en theoretische aspecten van haar vakgebied ontwikkelde zij zich verder in haar masterstudie. Momenteel studeert zij ‘’Public Art and Artistic Strategies’’ aan de Bauhaus Universiteit in Weimar, Duitsland. Zij heeft deelgenomen aan individuele- en groepstentoonstellingen en won nationale en internationale prijzen op het gebied van beeldhouwen, installaties en cartoons. Zij bezocht Amsterdam voor het eerst in 2016 na het winnen van de prijs voor‘’ Beste vrouwelijke artiest’’ tijdens het 19de Nederlandse Internationale Cartoonfestival in Middelburg, Zeeland. Ogenschijnlijk werd zij geïnspireerd door het wereldberoemde  Amsterdamse ’Redlight District’, want speciaal voor deze gelegenheid ontwierp zij een aantal cartoons met als thema ‘’The Red Wine District’’.

Bob Donker

Bob Donker (1962) toont ons de donkere kant van een werkelijkheid, die dikwijls op surrealistische wijze onze wereld becommentarieert. Er bestaan voor hem meerdere werkelijkheden waar de kijker zelf associaties aan toe mag voegen. Niets is zeker en veel komt bij hem op losse schroeven te staan. Vaak zijn de beelden op uiteenlopende wijze te interpreteren; is het bijvoorbeeld een ruimtevaartuig, een monster of een verwoest landschap. Zijn beelden zijn een verdraaiing van de werkelijkheid en ogen dikwijls duister. Het nieuwe digitale werk dat Bob hier toont is dynamisch en als kijker moet je de rust nemen om alles in je op te nemen door het raadselachtige karakter.

De beelden ontwikkelt Bob in zijn hoofd en vervolgens zoekt hij naar geschikt beeldmateriaal. Hierbij vormen zijn vroegere olieverfdoeken een basis voor zijn nieuwe digitale beeldmontages. Die eerdere schilderijen schemeren door in zijn nieuwe werk, alleen is de context totaal anders en meer gelaagd. Tevens is er een nieuwe betekenis aan toegevoegd, die soms verontrustend is en  veelal verwijst naar één of andere hedendaagse situatie. Hier geeft zijn werk een commentaar op de huidige samenleving, met zijn meningen en (voor)oordelen. In zijn ‘Freedom of Speach’  is dat overduidelijk. 

Als autodidact kunstenaar maakt Bob al vele jaren olie- en acrylschilderijen. Op uiteenlopende locaties in ons land heeft hij geëxposeerd. Verder kocht het Amsterdamse Stadsdeel Nieuw West een monumentaal werk van hem aan voor de trouwzaal. Ook maken Bobs’ schilderijen deel uit van particuliere collecties. De laatste paar jaar heeft hij zich gestort op digitale kunst. Voor hem staat de techniek van dit medium niet voorop, maar is het een hulpmiddel om zijn ideeën te visualiseren. Zelf zegt hij daarover “de digitale techniek dient ondergeschikt te zijn aan de denkwijze om iets te creëren. Ik beschouw het als een gereedschapskist en niet als middel.”  

Werk van Bob Donker is te vinden op Instagram onder de naam @donkerart.

Harry Plat

Iedereen van harte welkom op deze foto-expositie van kroegportretten van onze geliefde Harry Plat. Eindelijk hangt hij in Café Eijlders, een café ietwat buiten zijn normale territorium, en ik ben blij dat ik erbij hang om een oogje in het zeil te houden. Harry en zijn toenmalige vriendin Jacqueline, helaas niet aanwezig met haar eega dus het wordt een rustige avond vanavond, heb ik medio jaren 90 van de vorige eeuw in Hotel-café Cornerhouse leren kennen. Een ietwat timide stel uit het wijze Oosten van het land die hun geluk gingen beproeven in het grootste Sodom en Gomorra dorp van Nederland. “Boeren” zoals de Mokummers dergelijke gasten plegen te noemen. Ikzelf was al een aantal jaren een boer in Amsterdam en nog steeds bezig deze cultuuromslag te verwerken in “Willem’s Nachtmerrie”, een getekend groepsportret van 511 kroegvrienden en vriendinnen van de voorgaande jaren rond de Nachtwachtfiguren van Rembrandt. Harry en Jacqueline kwamen daar helaas nooit op te staan. Helaas zeg ik, want het werden door de jaren heen zeer goede vrienden. En kunstkopers. En daarnaast bleken ze zich in Mokum zeer makkelijk aan te passen. Met name Harry bleek een veelzijdig en getalenteerd iemand en dompelde zich onder in het bruisende Amsterdamse leven. Moeilijke momenten en kleine inzinkingen van alcoholische aard wegspoelend met een sterke bak leut of een goed gesprek. Inspiratie opzuigend voor allerlei projecten van creatieve aard. Zo verzorgde hij eens samen met zijn vriend Simon van Ommen de muzikale achtergrond van een van mijn exposities in Amsterdam Noord. “Daar waar vroeger de criminelen op het galgenveld werden opgehangen en waar Willem nu hangt!” wist de inmiddels overleden Rooie Willem Cornelissen toen te vermelden. Er werd een CD geproduceerd door beide heren waar ik de hoes voor mocht ontwerpen. Twee kaarten voor een concert van mijn geliefde rockband Deep Purple waren mijn deel. Het financiële leven moe waar Harry toen in werkte, smeet hij zich vol overgave in de horeca. Verschillende horecagelegenheden mochten het tap- en filosofie talent van hem ondervinden. Dat resulteerde ook in een boek over kroegmensen en hun hebbelijkheden. Ik ben er trots op dat Harry een verhaal over mijn inkoopbeleid, welke toentertijd 3 dagen in beslag nam, erin had opgenomen. Dat inkoopgedrag is nu inmiddels gereduceerd tot 2 dagen. Wijsheid komt met de jaren nietwaar. Ook een boek over bruine cafés van Amsterdam zag het levenslicht en recentelijk nog een gedichtenbundel met banale poëzie. Dat ook de horeca slopend kan zijn en je niet in de koude kleren gaat zitten, deed Harry besluiten onder te duiken in Hotel-café Internationaal in de Warmoesstraat. Ver weg van zijn horecavrienden en verleidingen, die hem uiteindelijk toch wel weer vonden, kon hij daar rustig zijn koffie genieten en een carrièremove plannen. Luchthaven Schiphol bood hem de gelegenheid het wat rustiger aan te doen. Daken schrobbend wist hij de internationale vluchten veilig binnen te loodsen en als pijpfitter had hij de leidingen van het bedrijf onder zijn beheer. Dat echter het bloed kruipt daar waar het gaan moet getuige het feit dat hij sinds kort als receptionist in een hotel naast Internationaal werkt. Een betrekkelijk rustig bestaan met af en toe een biertje richting het naar huis gaan. Een opdracht om een fotoboek te maken, hij fotografeerde soms wat, deed hem de liefde voor de fotografie verder ontdekken en dat heeft dan nu ook uiteindelijk geresulteerd in deze expositie van kroegportretten. Het nuttige wordt met het aangename vermengt. Als Harry nu zegt dat hij naar zijn “werk” gaat, dan is dat niet omdat hij in de kroeg wil blijven hangen om te drinken en slap te ouwehoeren. Nee, dan is hij hard aan het werk geschikte modellen te vinden, contact met hen te leggen middels zijn opgedane horecaervaring en dorst en ze te verleiden tot het maken van een kiek. Achter de bar van Internationaal heeft hij dan inmiddels ook zijn eigen fotostudioruimte. Ook Harry’s huidige vriendin en manager Myra inspireert hem geregeld naar Finland te komen om daar de cultuurverschillen en gebruiken onder de lens te nemen. Gewapend met een thermoskan sterke koffie in de kontzak, voor noodsituaties denk ik, trekt hij er dan op uit om modellen voor zijn werk te vinden. Het lijkt mij, als ik er hier een paar zo zie hangen, dat Harry ook in het Finse voorkeur heeft voor bepaalde locaties, aangezien je dergelijke karakters nou niet zo snel bij de Finse melkboer zult zien zitten. Wat moet ik over de artistieke waarde van Harry’s werk zeggen? Altijd zelf liefhebber van het werk van Rembrandt geweest, omdat er ziel in dat werk zit, zie ik ook ziel in de fotografie van Harry. De intens gerimpelde rauwe koppen tonen ons een leven vol strijd, dorst en rekeningen. Ook heeft hij oog voor detail, getuige een jaren geleden geproduceerde kalender van borstbeelden. Harry fotografeerde als barkeeper van achter de bar vanuit de hoogte de hem gepresenteerde vrouwelijke aantrekkingspunten op waarlijk wonderbaarlijke wijze. Nu, jaren later, zijn sommige vrouwelijke klanten van toen, hoewel hoofdeloos geportretteerd, nog steeds aan hun voorgevel te herkennen. Blijkbaar een tijdloos document. De hier geëxposeerde vrouwenportretten tonen zijn voorliefde voor vrouwelijk schoon en sereniteit. Harry ziet blijkbaar meer dan wij. Harry blijf altijd een “Child in time” en niet “Normaal”. Dat gaat je blijkbaar het beste af. Cafe Eijlders bestond vorig jaar 75 jaar en, ontstaan in de beginjaren van de 2de wereldoorlog, stond bekend om zijn verzets- en onderduikactiviteiten. Jij mag nu hier legaal een maand hangen en voor je “werk” onderduiken. Maak er gebruik van zou ik zeggen. Misschien inspireert het je weer tot glorieuze artistieke hoogtepunten. Ik wens je met deze expositie veel succes en verklaar hierbij de tentoonstelling voor geopend.

Anneke Hansum

Nieuwsfeiten, het dagelijks leven en de natuur inspireren haar tot nieuw werk. Ze is altijd op zoek naar verrassende composities. Met elk schilderij begint ook een nieuwe reis en na de eerste aanzet gaat het schilderij leven en leidt haar naar het eindresultaat. Haar werk kan omschreven worden als figuratief en abstract. Zij kan diverse traditionele technieken en media combineren: Acrylverf, Olieverf, Airbrush en Grafiek. Afgestudeerd aan de Academie van Schone Kunsten in Turnhout met Grafiek. Haar werk is regelmatig te zien in groep en solo expositie in West Europa en in Contemporary Art Books. Zij heeft met haar werk, diverse prijzen en nominaties op haar naam staan. In 2019 was haar werk te zien op de Biënnale di Venezia. Art is too big to capture is in one box.

Britt van Dam

Dertig jaar geleden was ik een grietje van tien jaar. Mijn moeder had destijds een handenarbeidwinkel, genaamd ‘t kleine Ambachtshuys’, waarin zij naast de verkoop van materialen voor kunstenaars ook cursussen gaf, waaronder zijdeschilderen. Als kind deed ik graag mee. Geconcentreerd trok ik met serti lijntjes over de zijden stof en kleurde deze daarna in met vloeibare zijdeverf. Dit heeft prachtige herinneringen opgeleverd over het proces van zijdeschilderen die ik nu graag op mijn beurt weer doorgeef. Mijn voorliefde voor de onderwerpen natuur en kunst spelen een hoofdrol in de patronen die B-Silk gebruikt.  

Jolanda van de Grint

De schoonheid van imperfectie.

Wanneer ik een scherf of een ander voorwerp vind, aangetast door zand en water, verroest, verkleurd, vraag ik me vaak af: waar komt het vandaan? Hoe oud is het? Wat is het verhaal erachter? Die sfeer, die imperfectie, vind ik heel mooi.

Die sfeer wil ik terug laten komen in mijn werk. In mijn zoektocht naar passende stooktechnieken kwam ik uit bij saggar firing. Op deze stooktechniek heb ik wel invloed, maar geen controle.
De imperfectie is te zien in de willekeurige patronen en kleuren. 
In mijn nieuwere werk breek ik de vormen na de biscuit stook en stook ze los in de saggar. Daarna zet ik ze weer in elkaar. De onderbroken patronen die zo ontstaan doen denken aan opgegraven stukken keramiek.

De sfeer van mijn werk raakt aan wabi-sabi, een Japanse filosofie en esthetiek die er vanuit gaat dat perfectie niet bestaat. 

Georges de Groot

VOOR GEORGES DE GROOT (1974) ZIJN TEKENEN, SCHILDEREN EN BOETSEREN EEN RODE DRAAD IN ZIJN LEVEN.

Door zijn rijke fantasie ontstaan er in zijn schilderijen en beelden eigenzinnige wezens die je laten verwonderen over hun zijn. Ieder werk vertelt zijn eigen verhaal waarin vorm en kleur je doen verrassen. Zijn inspiratie haalt hij uit de dierenwereld en sprookjes, maar ook de Middeleeuwen en de oertijd zijn dankbare onderwerpen. Een leeg doek krijgt van Georges de Groot een achtergrond met structuur wat zijn werk extra diepte en levendigheid geeft. De schilderijen, vol van kleur en expressie, drukken positivisme uit. De beelden van keramiek zijn veelal opgebouwd uit verschillende lagen en bevatten verrassende elementen. De bijzondere wezens van keramiek van Georges de Groot zijn mede hierdoor een genot om te aanschouwen en daardoor erg geliefd bij het publiek.

An Brzoskowski

k ben An Brzoskowski en ben geboren in 1953 in Bakel en de zesde telg uit een gezin van acht kinderen. Al jong was voor mij en al mijn broers en zussen creativiteit erg belangrijk.  Later verhuisde ik naar Gemert waar ik in 1974 kennis maakte met het Gemerts Atelier en volgde daar een cursus boetseren. Ik specialiseerde me in keramiek beelden van vooral kinderen. Bij een aanvullende cursus leerde ik werken met glazuren en oxides. In 1995 kocht ik zelf een keramiekoven om thuis te kunnen werken. Al mijn vrije uren breng ik sindsdien door in mijn atelier. Drie dagdelen in de week geef ik cursussen in boetseren. De beelden worden na het vormen, gedroogd en gebakken. Bij de afwerking maak ik gebruik van oxiden en glazuren. Naar gelang de opbouw van kleuren nodig is, wordt het beeld nog een of meerdere keren gebakken. 

Mijn inspiratie vind ik in mijn liefde voor de Mens. En in mijn nieuwsgierigheid naar de Bron van ons bestaan. Vooral de schoonheid in kinderen daagt mij uit om tot uitdrukking te brengen in mijn beelden.

Herre Methorst

“De emotie vangen in beelden van alledag is de grootste uitdaging in al mijn werk.” Herre werd geboren in 1955 in Zeist, Nederland. Zijn verblijf van zes jaar in Botswana en Zambia had een bijzondere invloed op zijn werk, waardoor hij de wereld vanuit een ander perspectief kon zien. Na zes jaar in het buitenland, Jeruzalem en Belgrado, te hebben gewoond woont hij nu in Laren. Zijn atelier bevindt zich in Het Rosa Spier Huis. Herre is een van de eerste kunstenaars die zijn schilderskwast verruilde voor een digitale kwast. StreetViewArt is een project dat hij in augustus 2009 startte. Het geeft je een artistieke impressie van de wereld vastgelegd door Google Street View. In 2013 nam hij deel aan de kunstbiënnale van Venetië in Palazzo Bembo en op de jaarlijkse Dutch Art Fair in september 2017 in Amsterdam ontving hij de eerste prijs van de AXA-jury.

Martin Sijbesma

‘In de voormalig gereformeerde kerk van het rustieke Kûbaard woont en werkt de beeldend kunstenaar Martin Sijbesma samen met zijn vrouw Ytsje. Martin laat zich vooral inspireren door de schilderkunst uit de 17e en 18e eeuw. Hij is gespecialiseerd in oldtimers in een romantische omgeving en stillevens met antieke voorwerpen met een geschiedenis. De kunstenaar werkt in de eeuwenoude glaceertechniek op houtpaneel of doek.

Willem Rasing

”Script for a jester’s tear” is de titel van mijn serie
olieverfwerken hier in Micksart. Een liefdesgedicht van rockband Marillion, geschreven door zanger Fish. Na 50 jaar niet meer met olieverf te hebben gewerkt vanwege het moeilijke karakter van dit materiaal besloot ik het toch weer eens te gaan proberen voor mijn geplande expositie in 2018 in Amsterdam.

Helaas kreeg ik eind 2017 een
ernstig herseninfarct die mij linkszijdig totaal verlamd maakte.
Balancerend op 1 been met tussendoor veel rustpauzes was het een principekwestie, therapie en uitdaging deze expositie doorgang te laten vinden. Hetgeen ook lukte.

Hans Innemee

In Tilburg volgde hij een opleiding aan de Academie voor Beeldende Vorming. Later neemt hij de achternaam van zijn moeder aan.

Innemée heeft een herkenbare stijl. Kenmerkend zijn de gestileerde afbeeldingen van dieren en mensen. Vooral de kip, afgebeeld als een cirkel met een diagonale snavel en harkpootjes, is als een rode draad door zijn werk te vinden. Ook de muis, het schaap en de poes zijn voor velen herkenbaar. Zijn werken worden gewoonlijk voorzien van een Engelse titel en hebben vaak een humoristische of relativerende lading.

Innemée speelt aanvankelijk bas in een new-wave band. Hij gaat steeds meer de grafische technieken toepassen die hij op de academie van Ru van Rossem heeft geleerd. Uiteindelijk heeft hij zich volledig toegelegd op de schilderkunst. Innemée gebruikt een door hemzelf ontwikkelde techniek. Hij maakt monotype tekeningen op vloeipapier, die geplakt worden op handgeschept Thaïs papier(vervaardigd uit de bast van de moerbeiboom). Die worden vervolgens op houten panelen gekleefd en ingekleurd met oliepastels.

Daphne Bitter

Nature has always fascinated me from childhood. Every day I go into nature and every year I travel to different nature reserves such as the mountain peaks in the Pyrenees and the rainforests in Indonesia. Nature charges my source of inspiration.
I am particularly fascinated by the structures. Structures in rocks, in which you sometimes see the veins, structures in trees and tree roots with all its entanglements and wavy shapes. Structures that have existed for millions of years. Structures are an important part of my paintings.
In my art I depict tranquil natural worlds, worlds that are hidden, that are timeless and mysterious. Worlds where you feel the creative power of nature with its ancient processes. The energy of that creative power translates into my art through the light and the dynamics of the forms. An important role that plays in this is depth. The feeling that you can wander around in these worlds, that you can enter the painting.
In the paintings I express the feeling I feel when I walk deep in a nature reserve or high in the mountains, away from civilization, where I come into contact with the power of nature and where I feel myself insignificant and vulnerable.

Gert Jan Slotboom

Gert Jan Slotboom (1957) toont de nieuwste werken uit zijn oeuvre. De kwetsbare, eenzame, vergankelijke mens staat centraal. Slotboom kijkt met compassie en een melancholische blik naar de worsteling die het leven altijd weer blijkt te zijn. De mens voert een innerlijk gevecht tegen zijn eigen pijn, verdriet en angst.

Slotboom toont de naakte mens. Naaktheid is in de geschiedenis van de kunst al vaker gebruikt als metafoor voor de waarheid en kwetsbaarheid. In zijn werk wil hij proberen onze angsten en zwakheden, die we verborgen willen houden voor buitenstaanders, aan de oppervlakte te brengen. ‘In juist die angsten en zwakheden herkennen we onszelf in de zuiverste vorm en daar gaat het om.’

Op levensgrote doeken toont Slotboom de mens in zijn onbeschermde kwetsbaarheid. Eenzaam, melancholisch, pijnlijk. Rauw en zonder opsmuk. De schilderijen zijn confronterend. Het werk roept een beeld op waarin we ook onszelf zouden kunnen herkennen. Individu en toch universeel. 

We worden gewaar wat we werkelijk zijn: tempels van kwetsbaarheid, eenzaamheid en sterfelijkheid.

Verfhuid
Gaandeweg deze serie is de textuur van de verf een belangrijke rol gaan spelen. De verf in combinatie met het thema wordt, als logisch gevolg, rauw opgebracht. Dus er is meer overeenstemming in vorm en verf. De manier waarop verf wordt opgebracht moet op een logische manier ondersteunend zijn. Een bijkomend effect is dat een doek op afstand, door vervloeiing van de toets, een fijne uitstraling krijgt, maar van dichtbij gaat de verfhuid een belangrijke rol spelen bij de beleving van het schilderij.

Patty Aalbersberg

Naast het schilderen van portretten en figuren ben ik sinds enige tijd  bezig met een serie schilderijen waarin het menselijk naakt een grote rol speelt. Met gebruik van reliëf door verschillende materialen, in samenspel met aardse tinten, werk ik aan een achtergrond waar het lichaam een onderdeel van wordt.. Het abstracte en figuratieve ontmoeten elkaar en geven mijn werk een dynamiek die bepalend is voor het sfeerbeeld: prachtig, sensueel, kwetsbaar maar toch sterk, volop in beweging of juist heel verstild en sereen.

Tinus D.

is autodidact en vanuit zijn eerste expositie Trash & Treasure geheten in 1997 heeft hij onafgebroken gewerkt aan een eigen stijl. Hij is zeer betrokken bij natuur en milieu en daarin ligt de reden dat hij van spullen en materiaal dat is weggegooid of is afgedankt zijn kunst is gaan maken en dat tot op de dag van vandaag nog steeds zo doet.
Naast het creëren van sculpturen en installaties ontwerpt hij ook diverse mode accessoires zoals spectaculaire kronen, zonnebrillen van onder andere meccano en diverse designer handtasjes met led verlichting. Hiermee heeft hij prijzen gewonnen onder andere tijdens het filmfestival in Cannes in 2010, 2011 en 2012.
Ook komen de vrouwelijke vormen op allerlei manieren terug in zijn werk, bijvoorbeeld de bekende ritsen vrouwen in verschillende kleuren en poses en de metalen body’s. 
Daarnaast maken de engelenvleugels een belangrijk deel uit van zijn werk. Ze worden gemaakt van metaal, kunststof, glas en licht. Tinus vindt steeds een nieuwe manier  om met verschillende technieken een volmaakt geheel te bereiken.

Ferdi de Bruijn

Altijd lastig om iets over jezelf te vertellen, maar …. ik ontwerp en produceer al ruim 25 jaar diverse woonaccessoires, zoals klokken en sfeerlampen in mijn atelier in Dronten. Naast het gebruik van verschillende productietechnieken zoals flatbed printing, frezen, laseren, warm buigen, zagen en 3D-printen ben ik in 2003 ook gestart met een lang gekoesterde wens om ook te gaan schilderen. Ik gebruik acrylverf op hoogwaardig kunststof.

Mijn drive als autodidact kunstenaar is dat ik aan dagelijkse gebruiksvoorwerpen een extra dimensie toevoeg. Bijvoorbeeld een sfeerlamp is overdag al een mooi kunstobject, maar ’s avonds heeft het een totaal andere uitstraling.
Kortom: functionele kunst made in Holland met als extra dat ieder object UNIEK is!

Heeft u specifieke wensen laat mij dit dan weten.
Natuurlijk kunt u (op afspraak) ook mijn atelier bezoeken.
Dus laat u verrassen!

Annie Sturing

ANNIGJE tassen is een label dat bijna haar 10e verjaardag viert. De eerste tas werd gemaakt nadat ze gedroomd had over een tas maken. Ergens tussen slapen en ontwaken was er een helder beeld ontstaan van de tas die ze ging maken. Inmiddels zijn er vele ANNIGJE’s in gebruik over de hele wereld. De tassen zijn altijd unica’s en kenmerken zich door enthousiast kleur gebruik en eigenwijs design. ANNIGJE is met haar tassen vaste Exposant bij Micksart Collectief en Ward’s Art in Barneveld. Daarnaast neemt ze deel aan kunstmarkten door heel Nederland en Duitsland.